een supergeweldige knaldisco

Och mensen, en dat ze dan muziek gaan draaien van Tavares en zo! Dan kun je toch niet anders dan jezelf terugswingen naar vroeger, way back naar de havo of zo. Van toen je nog maar een meisje van dertien was. Nog nét zeehondjes aan het redden, maar al bijna niet meer. Met een bril, model Lee Towers, die besloeg als je zo van je fiets de garderobe inliep. Drie jaar later zou je contactlenzen krijgen. De contactlenzen zouden je leven redden. Over drie jaar.

Maar eens in de maand op vrijdagavond was er disco in de aula. Daar at je overdag je boterhammen op, want die smeerde je toen nog 's ochtends. Ook al had je haast. En 's avonds was het net of de aula de aula niet was. ’s Middags had je er nog zitten kibbelen met S. en G. Over of je bij Duits de woorden met een sterretje ervoor nou juist wel of juist niet uit de kop moest kennen. S. ging liever dood dan dat ze het ging vragen. G. durfde ook niet. ‘Hij vindt jou aardig Jacq, jij knikt altijd zo begrijpend.’ Dat klopte. Jij vond leraren al snel zielig.

Op de plek waar jullie die middag nog hadden gezeten, stond ’s avonds een hele grote box, waar een dreunende bas uitkwam. De dreun ging dwars door je voeten heen, helemaal naar je hoofd. En er hing een discobol die heel vreemd licht gaf. Je werd er wat zenuwachtig van. Alsof je in een karretje in de achtbaan zat. En dat dat karretje dan langzaam begon te rijden. Het liefst zou je hard gillen. Maar wat je ook ging doen, het zou niet gillen zijn. Dan ging je nog liever dood. Je hart bonsde, op de maat van de snelle muziek. Zou Hij er ook zijn? En zou Hij jou zien? Al was het maar dat hij even in jouw richting keek. Dan kon je dat later weer in je dagboek schrijven.

Och, je hoefde je niet eens helemaal om te draaien. Vanuit je ooghoek kon je al zien dat Hij was binnengekomen. En je voelde het. Het was alsof alles harder klonk. Nu durfde je niet goed meer te dansen. Maar omdat S. en G. en alle meisjes uit A. ook gingen, moest je mee. Anders stond je daar alleen. Dan zou je dood gaan. Dus daar danste je, in een groepje van aan elkaar geklitte meisjes die elkaar steeds moesten aanraken. Jullie hadden lichtblauwe kammetjes in het haar. Of witte pumps aan. Of een bandje om de enkel. Of wat er dan ook maar in de mode was die week. Je moeder vond die witte pumps eerst maar onzin. Maar toen je zo vreselijk moest huilen omdat iedereen ze had, kreeg je ze toch. Maar niemand had er wat van gezegd. Waren de witten alweer uit? Je ging even met S. en G. aan de kant staan. Je bril besloeg als je te hard danste.

Hij danste alleen op Madness. Hij slingerde zich door de aula heen, met zijn vrienden. Het liefst tegen het ritme in. Soms slingerden zij zich tegen jouw groepje aan. Dan keek je verontwaardigd en je draaide je hoofd met een ruk om. De andere meisjes gilden. Als ze het nog een keer deden, dan haalden jullie er een leraar bij, en jullie meenden het hoor! Hij en zijn vrienden lachten smalend en keken stuurs. Jij keek naar je schoenen. Je duwde je bril recht. Maar ondertussen juichte het in je borst: Hij Had Jou Aangeraakt. Per ongeluk, maar toch telde het. Nog uren gloeide je schouder. Lief dagboek, wat was het een supergeweldige knaldisco!