ik wil in een meidengroep!

In mijn tijd had je de Dolly Dots. Maar daar moest je voor worden gevraagd. En ik ben nooit gevraagd. Of misschien is er wel gebeld maar dat ik toen net met mijn vader en moeder naar de Aldi moest, om te helpen boodschappen sjouwen. Het kán dus zijn dat er gebeld is door iemand die had willen zeggen: ‘Hee Jacq hoi, we zoeken nog een blond iemand, wil jij misschien?’ Maar ja, toen was er nog geen voicemail. En toen hebben ze Angela genomen. En later nog een Angela, maar die sprak je uit als Ansjeeela.

Wat had je verder nog in mijn tijd. Niks. Nou ja, je had het showballet onder leiding van Penny de Jager, maar zo lenig was ik niet. Ik had in de tuin een keer een handstand gedaan en daarna was ik heel duizelig. Het enige dat ik echt heel goed kon was zwaaien aan de ringen. Maar toen viel ik er een keertje uit en sindsdien was ik er minder goed in. Dus stel dát Penny al gebeld zou hebben, zo van: ‘Hee Jacq, er is een meisje uit het ballet dood neergevallen, kun jij wellicht invallen?’ - dan had ik waarschijnlijk toch gezegd: nou Pennywafel, het lijkt me beter van niet want zus en zo.

Ik heb kansen gemist. Ik wil mijn leven inhalen. Ik wil een Popstars the Rivals voor mensen van dertig jaar en ouder. Ik zou mijn haren laten groeien in plaats van ze er per ongeluk bijna allemaal af te laten knippen door mijn kekke kapstertje Syl, dat meent dat ik van de leeftijd van haar moeder ben en continu over de overgang begint. Dé overgang. Of ik zou misschien dreads nemen. Blauw haar. Ik zou ervoor te zorgen dat ik het mysterieuze je ne sais quoi-meisje zonder kapsones werd. Die liggen altijd het beste bij de jury, omdat de jury deze persoon niet begrijpt en daardoor denkt dat dat de x-factor is.

We zouden met de hele meidengroep knus rond een piano. Ik zou iets zingen van Aretha, met trillers van Mariah Carey - maar net niet zoveel dat ik als een vuile aansteller zou overkomen. Ik zou de jury op zo’n manier toeknikken dat ze zouden denken: die, dát is er eentje die het harde leven van de showbizz aankan. En ik zou ervoor zorgen dat de meiden van de meidengroep mijn hartsvriendinnen werden. We zouden pyjamafeestjes houden, zonder die akelige jongens erbij. Elkaars dagboeken lezen en heel, héél veel grouphugs doen. Eindelijk zou ik een vriendinnengroep hebben, zoals mensen in films. Ik zou gelukkig zijn. Een steun en toeverlaat. Tegen de mollige hartsvriendinnetjes zeggen dat ik heb gehoord dat ze er juist graag een dikkerd in willen hebben. Hier, ik heb Chipito’s, neem gerust! En misschien, als het niet anders kon, zou ik stiekem het haar afknippen van een paar blonde hartsvriendinnetjes. Tijdens het slaapwandelen dan, natuurlijk. Woeps, surry! Ja zeg, het blijft natuurlijk wel Popstars the Riiivals!