de man die patience speelde

Het was 15.03. Ik gaapte. Ik keek naar buiten. Vanaf mijn plek op Kantoor heb ik namelijk zicht op buiten. Dat is nog heel wat, dat heeft lang niet iedereen, hoor. Sommigen hebben een blinde muur, of een bord voor de kop. Ik daarentegen heb een stukje natuur als ik naar rechts kijk. Nou ja, een stukje gras. En direct daarna komt dan het andere stuk Kantoor, waar de Anderen werken.
Meestal blijf ik hangen bij het stukje gras. Dan wil ik erop, zelfs in de winter. Liggen, en naar de hemel kijken. Maar afgelopen vrijdag gingen mijn ogen verder. Toen zag ik het andere stuk Kantoor pas echt. Achter een raam, in eenzelfde soort kamer als die waarin ik zat, zat een man. Ik zag alleen zijn achterhoofd en een stukje van zijn rug. Op het bureau voor hem stond een beeldscherm. En op dat beeldscherm stonden zes verticale balken. De man was druk. Steeds verplaatste de man kleine stukjes balk naar een van de andere balken. Ik spitste mijn ogen, hoewel dat taalkundig niet mogelijk zou moeten zijn maar mij lukte het wel. Het besef kwam in een flits: dit waren geen staafdiagrammen. De man had met zijn muis dit gedaan: Start, Programma's, Ontspanning, Patience.

Ik moest direct aan mezelf denken. Ooit speelde ik als puber een vakantie lang Patience. Dat was onderdeel van een oorlog tegen mijn ouders die vonden dat ik plezier moest gaan maken. Ik kwam die hele vakantie maar drie keer uit. Huis. Proberen uit te komen met Patience kan heel verslavend zijn, dat onderschatten mensen die het spel niet kennen.

Achter het raam van het andere Kantoor werden de verticale balken korter en langer. Hoe lang was de man al bezig om uit te komen? Wat ging hij doen als hij uitkwam? Snel weer een nieuw spel kaarten openen? Direct de ziektewet in wegens Patience-rsi? Misschien had de man er een snelkoppeling voor op zijn Bureaublad gemaakt. 's Ochtends binnenkomen, je computer aanzetten en dan op een setje speelkaarten dubbelklikken. Dat zou wel heel stoer zijn. Maar ook wel weer zielig. Maar het meest toch stoer. Nee, zielig. En dan om 17.00 uur met veel moeite het spel afsluiten en naar huis rennen om daar direct verder …? Of zou hij overwerken als hij nog niet was uitgekomen? Moesten de huismeesters van het gebouw hem elke avond het gebouw uitjagen? Eerst via de intercom, later met de luchtbuks?

Eigenlijk is Patience spelen toegeven dat je geen leven hebt, dacht ik terwijl ik gapend naar mijn beeldscherm keek. Maar gelukkig hebben de meeste mensen dan altijd nog hun werk. Dus als je op je werk Patience speelt, dacht ik terwijl ik naar de achterkant van de man keek, dan heb je dus écht geen leven. Misschien is Patiencen feitelijk niets anders dan wachten op de dood. En dan maar hopen dat je uitkomt in de hemel.

Ik keek op de klok.
15.02.
Dit ging helemaal de verkeerde kant op.