het gehinnik van een blonde vrouw

Het sporten an sich was best okidoki. Eerst klom ik op een fiets, zei hallo tegen de bezwete man links van mij, zei hallo tegen de bezwete man rechts van mij en deed daarna mijn best de indruk te wekken dat ik óók heel hard fietste, hetgeen ufkurs in werkelijkheid niet zo was want ik ben immers malle pietje niet, zeg!

Tijdens het fietsen keek ik op een van de vijf schermen naar een comedyserie en moest steeds hardop lachen, waarvoor ik me dan een beetje schaamde omdat de bezwete man links van mij en de bezwete man rechts van mij dus helemáál niet moesten lachen. Twee hijgende mannen, en dan het gehinnik van een blonde vrouw ertussendoor, ik kwam mijzelf ineens heel dom voor, hetgeen ik ufkurs in werkelijkheid niet was.

Maar, zo bedacht ik me later, het kán natuurlijk zijn dat de zwetende mannen naar een ander scherm keken, bijvoorbeeld naar Animal Planet op scherm 3. Ik had zelf ook voor scherm 3 kunnen kiezen, want ik houd ook wel van Animal Planet. Behalve als ze van die mishandelde hondjes en pony's met korsten gaan bevrijden. En behalve als die klotentijgers de zebra's gaan opjagen. Je zal namelijk zelf die ene zebra maar zijn. Heb je toevallig de nacht ervoor wat slecht geslapen wegens een mug of relatieproblemen of zo. Ben je dus die gewraakte middag nét even iets minder alert. Nou, dan kun je wel nagaan dat je aan de beurt bent. Niemand die je komt redden, want je vader en moeder rennen dus echt wel keihard door. En je vriendje heeft ook zoiets van: jammer dan, doeii xxx! De camaramensen zoomen in op jouw doodsstrijd. Voor je het weet ben je een hoopje losse botten met op de achtergrond de ondergaande zon. Ja, het is dus wel weer zo dat áls je al de behoefte had om ergens over te huilen maar het lukt niet, dat je dan na een kwartiertje Animal Planet vaak ineens heel goed en lang kunt huilen.

Maar goed, ik had dus voor de comedyserie gekozen, en ik lachte me de tranen in de ogen. Tot mijn gehinnik zelfs mij te veel werd. Toen stapte ik van de fiets, zei doei tegen de zwetende man links van mij, zei doei tegen de zwetende man rechts van mij, en werkte in een recordtempo vier apparaten af. Allerlei personen in mijn hoofd applaudisseerden enthousiast, ook personen die ik nog niet kende. Op wolkjes liep ik naar de kleedkamer.

Nee, het sporten an sich was dus best okidoki. Maar op de avond na het sporten had ik het gevoel dat mijn rug gebroken was. Of dat een onverwachte beweging een soort mikado-effect zou veroorzaken in mijn ruggengraat en ik als een hoopje losse botten op de grond zou kletteren. Het zou een grappig geluid zijn, maar toch ook met een zweem van akeligheid erin.