ik heb het idee dat het oorlog is
Mijn mobieltje rinkelde. Schoonmaakster S., zag ik in het display. Zo heerlijk, zit je zelf op Kantoor een beetje mensen te klieren, wordt ondertussen je hele huis schoongemaakt, haha!
Het enige wat ik hoef te doen als ik thuiskom, is alle dingen weer rechtzetten en -leggen, omdat schoonmaakster S. meer van het schuin is. De dode plant, mijn bankkussens, het bijzettafeltje - als het kon zou ze zelfs mijn aanrechtblok cursief in de hoek neerzetten (maar dat kan dus niet). Ik ben niet van het schuin, ik ben rechtschapen. Dus ik ben dan even een kwartiertje bezig, ook omdat S. vindt dat mijn grote rookstoel leuker staat als je hem schuin in de hoek zet. Ik vind van niet, dus dan zet ik hem weer recht. Zij zet hem dan weer schuin, omdat ze dat leuker vindt. Ik vind dan weer van niet, dus dan zet ik hem weer recht. En dat elke maandag. Ik heb het idee dat het oorlog is, maar dat kan ook in mijn eigen hoofd zitten want dat heb ik wel vaker.
Enfin. Schoonmaakster S. in het display van mijn telefoon.
'Hallo S.', zei ik.
'Ja ja ja ja met S. ik komnie kdieijdklzen omdaz dkeidhsld', zei S.
'Wat zeg je, S.?', zei ik.
'Komnie kdijdklzen omdax ;;;skdikkd', zei S.
Nu is S. niet van Nederlandse afkomst, maar dat wil potverdekutjes nog niet zeggen dat je met puntkomma's hoeft te werken als je iets zegt!
'Je komt niet schoonmaken', zei ik en ik voelde een zweetdruppel over mijn rug lopen.
'Nee', zei S., hetgeen ik verstond.
'Maar waaróm niet!???', riep ik.
'Wdkdidjujuuj!!;', zei S.
Hetgeen ik niet verstond. Ook niet na vier keer, waarna S. mij zuchtend ophing. Een flits van angst trok door mijn rug (of zoiets). Dat S. er de brui aan had gegeven. En dat het met de rookstoeloorlog te maken had. 'Kom terug bij mij', fluisterde ik vol spijt tegen het tuut-tuut-tuut in mijn mobieltje. Mijn linkerooglid begon te trillen, want dat heb ik wel vaker. En een Diep en Ellendig besef daalde in mij neder. Dat ik vanaf nu dan wel in een rechtschapen huis zou leven zonder schuine zaken, maar dat het stof dit alles binnen no time zou bedekken.
Het enige wat ik hoef te doen als ik thuiskom, is alle dingen weer rechtzetten en -leggen, omdat schoonmaakster S. meer van het schuin is. De dode plant, mijn bankkussens, het bijzettafeltje - als het kon zou ze zelfs mijn aanrechtblok cursief in de hoek neerzetten (maar dat kan dus niet). Ik ben niet van het schuin, ik ben rechtschapen. Dus ik ben dan even een kwartiertje bezig, ook omdat S. vindt dat mijn grote rookstoel leuker staat als je hem schuin in de hoek zet. Ik vind van niet, dus dan zet ik hem weer recht. Zij zet hem dan weer schuin, omdat ze dat leuker vindt. Ik vind dan weer van niet, dus dan zet ik hem weer recht. En dat elke maandag. Ik heb het idee dat het oorlog is, maar dat kan ook in mijn eigen hoofd zitten want dat heb ik wel vaker.
Enfin. Schoonmaakster S. in het display van mijn telefoon.
'Hallo S.', zei ik.
'Ja ja ja ja met S. ik komnie kdieijdklzen omdaz dkeidhsld', zei S.
'Wat zeg je, S.?', zei ik.
'Komnie kdijdklzen omdax ;;;skdikkd', zei S.
Nu is S. niet van Nederlandse afkomst, maar dat wil potverdekutjes nog niet zeggen dat je met puntkomma's hoeft te werken als je iets zegt!
'Je komt niet schoonmaken', zei ik en ik voelde een zweetdruppel over mijn rug lopen.
'Nee', zei S., hetgeen ik verstond.
'Maar waaróm niet!???', riep ik.
'Wdkdidjujuuj!!;', zei S.
Hetgeen ik niet verstond. Ook niet na vier keer, waarna S. mij zuchtend ophing. Een flits van angst trok door mijn rug (of zoiets). Dat S. er de brui aan had gegeven. En dat het met de rookstoeloorlog te maken had. 'Kom terug bij mij', fluisterde ik vol spijt tegen het tuut-tuut-tuut in mijn mobieltje. Mijn linkerooglid begon te trillen, want dat heb ik wel vaker. En een Diep en Ellendig besef daalde in mij neder. Dat ik vanaf nu dan wel in een rechtschapen huis zou leven zonder schuine zaken, maar dat het stof dit alles binnen no time zou bedekken.
jacq | 13:07
