is dat moeilijk, wisknudde?

Dus toen moest ik ineens denken aan de brugklas. En dat we zo tegen de kerstvakantie met een hele groep naar onze oude basisschool fietsten, vanwege... enfin, om redenen die onszelf niet bekend waren maar op een dag stapten we dus op onze fietsen en we waren ineens bij onze oude basisschool.

Meester Gerard van de zesde had verrast gereageerd. We hadden door het lokaal gelopen waar we van de zomer zelf nog in hadden gezeten. Daar had ik gezeten. Daarachter R. met wie ik zes jaar ruzie had. Rechts vooraan L. die niet bij het raam mocht zitten. En daar links H. die zijn dictee opat als er een 1 boven stond. Altijd dus. Naast het schoolbord hing de wereldkaart waarop ik vorig jaar met een stok een land had moeten aanwijzen waarvan ik nog nooit had gehoord. Ik had de nacht erop niet geslapen, ik laat me niet graag verrassen door landen die eerst niet bestonden maar later blijkbaar ineens wel.

De kinderen van de zesde keken ons met open mond aan. 'Haha, ze doen nog bréuken', had een van ons geroepen. 'Wij hebben dus allang wisknudde', had ik tegen een kind gezegd. 'Is dat moeilijk, wisknudde', had het kind gezegd. 'De meesten halen het nooit en moeten van school af', had ik teruggezegd. 'Hoe gaat het met huiswerk maken', had meester Gerard gezegd. 'Pfff, ik doe de helft niet', had ik geroepen. Meester Gerard had een hand op mijn schouder gelegd. Ik had gebloosd. Ik deed mijn huiswerk altijd, en als het kon deed ik mijn huiswerk voor de volgende dag ook alvast.

'Wij waren echt een véél leukere klas dan die suffe nieuwen', zeiden we tegen elkaar toen we terugfietsten naar onze nieuwe school. Het kon niet anders, of meester Gerard miste ons verschrikkelijk. Waarschijnlijk had hij onze klassenfoto ingelijst, en stond die bij hem thuis op de schoorsteenmantel. Zou hij veel over ons praten met zijn vrouw? De nieuwe school met de vier verdiepingen doemde in de verte op. Ik slikte. God, wat moest meester Gerard ons missen, ik had echt ontzettend medelijden met hem.