ik ben een vrouwelijke seriemoordenaar
Nou, en toen werd mij mijn rijbewijs op brute wijze ontnomen. Oké, eerlijk gezegd was het mij gewoon ontschoten het te verlengen en wat blijkt: dan kun je maar beter even niet gaan rijden.
“Nou ja, het kán wel, maar dan moet je héél voorzichtig rijden”, zei vriendin 1.
Zij keek mij benauwd aan.
Ik keek benauwd terug.
Eerlijk gezegd wil ik altijd vooral andere auto's inhalen, ik snap ook niet goed waarom (zal wel iets uit de oertijd zijn).
"Ik heb natuurlijk op zich de skills wel', zei ik.
"Het lijkt me beter van niet, Jacq”, zei vriendin 1.
"Er is geen enkele vrouw die zo smooth rijdt als ik", zei ik.
"Het lijkt me beter van niet, Jacq", zei vriendin 1.
"Ik rij die kutwijven er allemaal uit!!!", zei ik.
"Het lijkt me beter van NIET, JACQ", zei vriendin 1.
Dus toen besloten we dat het beter was dat ik even niet per automobiel de weg op zou gaan, totdat ik mijn nieuwe rijbewijs had. Kwestie van dagen, natuurlijk. Alleen nog even een pasfotootje.
“Gaat u daar maar zitten”, zei de pasfotograaf.
Ik ging daar maar zitten. Ik schikte mijn haren. Ik oefende mijn gezichtsspieren. Ik schikte nogmaals mijn haren (luistert heel nauw, ik heb niet erg geschikt haar).
“Maakt u even de oren vrij”, zei de pasfotograaf.
“Maar dan is mijn hele haar niet meer hoe het bedoeld is”, riep ik paniekerig
“Ik móet de oorlellen zien”, zei de pasfotograaf onverbiddelijk.
"De oorbellen??', zei ik.
'De oorLELLEN', zei de pasfotograaf.
Lamgeslagen propte ik mijn haar achter mijn oren en ik dacht: oorlellen, oorlellen, oorlellen, wat een ongelooflijk ranzig woord is dat eigenlijk!!!
De pasfotograaf legde zijn oog op de camera.
Lamgeslagen stopte ik mijn haar achter mijn oren.
“Daarrr komt hij”, zei de pasfotograaf.
Ik maakte een glimlach.
De pasfotograaf haalde zijn oog van de camera.
“U mag niet glimlachen”, zei de pasfotograaf.
“Wat moet ik dan doen”, zei ik.
“Totaal niks”, zei de pasfotograaf.
En daarom deed ik totaal niks.
De foto waarop ik totaal niks deed, was desalniettemin totaal veelzeggend. Het was een foto waarvan ik later tegen vriendin 1 zei: “Ik was dus altijd al bang dat ik er in het echt zo uitzie en ja hoor het is dus zo.' Een angstaanjagende mix van een geroutineerde vrouwelijke seriemoordenaar (en die komen maar donders weinig voor hè) en een schuwe Twentse bakkersvrouw (die heb je nog wél veel) staarde mij in het gezicht.
“Deze foto weerspiegelt niet de kern van mijn persoonlijkheid”, zei ik tegen de pasfotograaf.
(Ik weet ook niet hoe ik daarop kwam, maar op zich best wel een sterke tekst.)
De pasfotograaf boog zijn gezicht over de foto.
Toen keek hij naar mij.
“Dit is gewoon wie u bent”, zei de pasfotograaf.
“U hebt gelijk”, zei ik verslagen, en ik betaalde hem tien euro.
“Nou ja, het kán wel, maar dan moet je héél voorzichtig rijden”, zei vriendin 1.
Zij keek mij benauwd aan.
Ik keek benauwd terug.
Eerlijk gezegd wil ik altijd vooral andere auto's inhalen, ik snap ook niet goed waarom (zal wel iets uit de oertijd zijn).
"Ik heb natuurlijk op zich de skills wel', zei ik.
"Het lijkt me beter van niet, Jacq”, zei vriendin 1.
"Er is geen enkele vrouw die zo smooth rijdt als ik", zei ik.
"Het lijkt me beter van niet, Jacq", zei vriendin 1.
"Ik rij die kutwijven er allemaal uit!!!", zei ik.
"Het lijkt me beter van NIET, JACQ", zei vriendin 1.
Dus toen besloten we dat het beter was dat ik even niet per automobiel de weg op zou gaan, totdat ik mijn nieuwe rijbewijs had. Kwestie van dagen, natuurlijk. Alleen nog even een pasfotootje.
“Gaat u daar maar zitten”, zei de pasfotograaf.
Ik ging daar maar zitten. Ik schikte mijn haren. Ik oefende mijn gezichtsspieren. Ik schikte nogmaals mijn haren (luistert heel nauw, ik heb niet erg geschikt haar).
“Maakt u even de oren vrij”, zei de pasfotograaf.
“Maar dan is mijn hele haar niet meer hoe het bedoeld is”, riep ik paniekerig
“Ik móet de oorlellen zien”, zei de pasfotograaf onverbiddelijk.
"De oorbellen??', zei ik.
'De oorLELLEN', zei de pasfotograaf.
Lamgeslagen propte ik mijn haar achter mijn oren en ik dacht: oorlellen, oorlellen, oorlellen, wat een ongelooflijk ranzig woord is dat eigenlijk!!!
De pasfotograaf legde zijn oog op de camera.
Lamgeslagen stopte ik mijn haar achter mijn oren.
“Daarrr komt hij”, zei de pasfotograaf.
Ik maakte een glimlach.
De pasfotograaf haalde zijn oog van de camera.
“U mag niet glimlachen”, zei de pasfotograaf.
“Wat moet ik dan doen”, zei ik.
“Totaal niks”, zei de pasfotograaf.
En daarom deed ik totaal niks.
De foto waarop ik totaal niks deed, was desalniettemin totaal veelzeggend. Het was een foto waarvan ik later tegen vriendin 1 zei: “Ik was dus altijd al bang dat ik er in het echt zo uitzie en ja hoor het is dus zo.' Een angstaanjagende mix van een geroutineerde vrouwelijke seriemoordenaar (en die komen maar donders weinig voor hè) en een schuwe Twentse bakkersvrouw (die heb je nog wél veel) staarde mij in het gezicht.
“Deze foto weerspiegelt niet de kern van mijn persoonlijkheid”, zei ik tegen de pasfotograaf.
(Ik weet ook niet hoe ik daarop kwam, maar op zich best wel een sterke tekst.)
De pasfotograaf boog zijn gezicht over de foto.
Toen keek hij naar mij.
“Dit is gewoon wie u bent”, zei de pasfotograaf.
“U hebt gelijk”, zei ik verslagen, en ik betaalde hem tien euro.
jacq | 22:48
