het is meer een gevóel, snap je wel
"Ik denk dat ik maar eens naar een homeopaat ga", zei ik op een zeker moment tegen vriendin 1.
"Geloof je daarin?!?!", zei vriendin 1.
"Dat niet, maar het schijnt dat je zo anderhalf uur tegen ze aan kunt praten", zei ik.
En ik had dus zeer veel behoefte om anderhalf uur tegen mensen aan te praten. Of eigenlijk anderhalve dag, maar het mocht ook een week zijn. Vrienden die mij zagen lopen, doken inmiddels schielijk weg in portieken, trokken een ander gezicht in de hoop dat ik ze niet zou herkennen, of ontvluchtten met gierende banden de stad.
Dus ik ging maar eens naar een homeopaat.
"Nou, wat is er aan de hand", zei de homeopaat.
"Ik heb hier zo'n pijn steeds", zei ik en ik wees naar mijn hart, want daar zat het voornamelijk.
"Uhuh", zei de homeopaat.
En daarna mocht ik anderhalf uur en ik begon heel sterk, over mijn moeder die nog steeds dood was en hoe iedereen om me heen ook alsmaar dood neerviel. Toen de homeopaat mij naar de details vroeg, moest ik dit nuanceren, want behalve Michael Jackson en Patrick Swayze waren er eigenlijk geen bekenden doodgegaan de afgelopen tijd. En mijn lieve Boris V. leefde dan wel voornamelijk in mijn gootsteen en vanuit een bewonderenswaardig soort levensmoeheid – hij was feitelijk nog niet dood. Even viel ik stil wegens het besef dat ik mezelf in vijf minuten tijd alweer compleet had vastgeluld.
“Het is meer een gevóel, snap je wel”, zei ik.
“Uhuh”, zei de homeopaat.
Dus toen had ik mooi nog een uur en vijfentwintig minuten.
En toen dat op was, gaf de homeopaat mij een piepklein korreltje.
“Wat is dit voor een korrel”, zei ik.
“Het is een korrel tegen verdriet, leg maar onder je tong”, zei de homeopaat.
"En dan?", zei ik.
"Ja dat weet ik ook niet", zei de homeopaat.
Ik vond dit zo eerlijk dat ik bijna moest huilen. En tegelijkertijd vond ik het zo grappig dat ik eigenlijk niet goed meer kon ophouden met lachen. Dit hield zeker een week aan. Wat dit zegt over de homeopathie in het algemeen en mijzelf in het bijzonder, dat moet nog worden uitgezocht.
Maar enfin, de homeopathie, ik kan het dus iedereen aanraden.
"Geloof je daarin?!?!", zei vriendin 1.
"Dat niet, maar het schijnt dat je zo anderhalf uur tegen ze aan kunt praten", zei ik.
En ik had dus zeer veel behoefte om anderhalf uur tegen mensen aan te praten. Of eigenlijk anderhalve dag, maar het mocht ook een week zijn. Vrienden die mij zagen lopen, doken inmiddels schielijk weg in portieken, trokken een ander gezicht in de hoop dat ik ze niet zou herkennen, of ontvluchtten met gierende banden de stad.
Dus ik ging maar eens naar een homeopaat.
"Nou, wat is er aan de hand", zei de homeopaat.
"Ik heb hier zo'n pijn steeds", zei ik en ik wees naar mijn hart, want daar zat het voornamelijk.
"Uhuh", zei de homeopaat.
En daarna mocht ik anderhalf uur en ik begon heel sterk, over mijn moeder die nog steeds dood was en hoe iedereen om me heen ook alsmaar dood neerviel. Toen de homeopaat mij naar de details vroeg, moest ik dit nuanceren, want behalve Michael Jackson en Patrick Swayze waren er eigenlijk geen bekenden doodgegaan de afgelopen tijd. En mijn lieve Boris V. leefde dan wel voornamelijk in mijn gootsteen en vanuit een bewonderenswaardig soort levensmoeheid – hij was feitelijk nog niet dood. Even viel ik stil wegens het besef dat ik mezelf in vijf minuten tijd alweer compleet had vastgeluld.
“Het is meer een gevóel, snap je wel”, zei ik.
“Uhuh”, zei de homeopaat.
Dus toen had ik mooi nog een uur en vijfentwintig minuten.
En toen dat op was, gaf de homeopaat mij een piepklein korreltje.
“Wat is dit voor een korrel”, zei ik.
“Het is een korrel tegen verdriet, leg maar onder je tong”, zei de homeopaat.
"En dan?", zei ik.
"Ja dat weet ik ook niet", zei de homeopaat.
Ik vond dit zo eerlijk dat ik bijna moest huilen. En tegelijkertijd vond ik het zo grappig dat ik eigenlijk niet goed meer kon ophouden met lachen. Dit hield zeker een week aan. Wat dit zegt over de homeopathie in het algemeen en mijzelf in het bijzonder, dat moet nog worden uitgezocht.
Maar enfin, de homeopathie, ik kan het dus iedereen aanraden.
jacq | 08:34
