tag:blogger.com,1999:blog-57096592011-11-28T00:34:33.018+01:00de metro-columns | jacq. veldmanjacqnoreply@blogger.comBlogger1261100tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-84716094537471537992010-01-19T08:34:00.000+01:002010-01-19T08:34:00.367+01:00

"Ik denk dat ik maar eens naar een homeopaat ga", zei ik op een zeker moment tegen vriendin 1."Geloof je daarin?!?!", zei vriendin 1."Dat niet, maar het schijnt dat je zo anderhalf uur tegen ze aan kunt praten", zei ik.En ik had dus zeer veel behoefte om anderhalf uur tegen mensen aan te praten. Of eigenlijk anderhalve dag, maar het mocht ook een week zijn. Vrienden die mij zagen lopen, doken

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-64645214386128224982009-12-30T08:54:00.000+01:002010-01-03T02:55:15.964+01:00

Als kind had ik niet veel vrienden want je had toen nog geen Twitter. Maar gelukkig was er dan altijd nog Jezus. De Zoon van God en ik onderhielden een intense, maar gecompliceerde relatie. Het kwam erop neer dat we wel dezelfde dingen wilden maar dat we toch uiteindelijk niet hetzelfde leuk vonden. Als ik mijn broertje welverdiend wat plukken haar uit de kop trok, wist ik al tijdens het

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-80379365747526255212009-12-18T09:22:00.001+01:002010-01-03T03:03:13.923+01:00

“Nee, maar die borsten van Patries die zijn wel fotoshopt”, zei ik. “Ik heb zin om heel veel nieuwe make-upjes te kopen”, zei vriendin 1. “Ik verveel me”, zei ik. “Ik verveel me ook”, zei vriendin 1. “Hebben jullie zin in een potje Triviant?”, zei de man van vriendin 1. Ik verslikte mij, in niets. De laatste keer dat ik een spelletje deed, verloor ik van een kind van twee, dat met een stalen

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-60662964749405634832009-12-17T10:25:00.000+01:002009-12-18T22:34:01.459+01:00

En toen bereikte ons het gerucht dat wij dit jaar geen kerstpakket gaan krijgen op Kantoor. "Dit kán niet waar zijn" , zei collega S. "Het is een gerucht hè", zei collega D. "Maar waar vandaan kómt dit gerucht", zei ik. "Uit het roddelcircuit", zei collega D. Het roddelcircuit op Kantoor is een fascinerend circuit waarvan wij normaal gesproken dankbaar gebruikmaken. Waar ik 'wij' zeg, bedoel ik

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-25846284743831364142009-12-16T11:26:00.000+01:002009-12-18T22:33:29.545+01:00

“Gerrit, dit kan zo niet langer doorgaan met ons”, zei ik. “Hoezo dat dan”, zei automonteur Gerrit. Ik haalde diep adem. Ik stond op het punt om automonteur Gerrit eens precies te zeggen wat ik ervan dacht. Dat ik, elke keer nadat de garage van Gerrit een kleinigheid aan mijn auto had gefikst, de dag erop weer terug kon komen. Omdat er bijvoorbeeld 'iets' onder de auto hing. De verlichting het

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-1962027594921757132009-12-15T08:26:00.000+01:002009-12-18T22:33:04.083+01:00

Nadat wij Ibiza, Barcelona en India als mogelijke bestemmingen voor een nachtje weg de revue hadden laten passeren, belandden vriendin 1 en ik uiteindelijk in de stad Groningen met onze rolkoffertjes. Dit was niet geheel onverwacht. Op de een of andere manier belanden vriendin 1 en ik namelijk uiteindelijk altíjd in Groningen. Ik vermoed dat Groningen voor ons hét symbool is voor de provence,

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-25618542050152070502009-12-14T08:28:00.001+01:002009-12-18T22:32:34.370+01:00

Ja mensen, ik heb een kledingkamer. Je zou het ook een walk-in-closet kunnen noemen, maar we zijn hier niet in de friggin' US of A, dus ik noem dat gewoon een kledingkamer. Het voordeel van een kledingkamer is dat je al je kleren in één oogopslag kunt zien. En het nadeel van een kledingkamer is dat je al je kleren in één oogopslag kunt zien. Het zijn er heel veel. Heel, heel veel. En ik denk dat

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-88215120680815385512009-12-13T07:29:00.000+01:002009-12-18T22:31:55.539+01:00

Ik ben in korte tijd verslaafd geraakt aan het een uur lang ervaren van pijn op zoveel mogelijk plaatsen in het menselijk lichaam. Maar dat komt: het is pijn op muziek. En het ritmisch kreunen van "au, au, au" is enfin ik schaam me een beetje om het op te schrijven maar nou ja dat is dus heel plezierig. Misschien is alles in het leven goed te dragen als het maar in de maat is, denk ik nu ineens.

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-15048262829210979302009-12-12T08:30:00.000+01:002009-12-18T22:31:16.892+01:00

Het is altijd wat raar om mensen van Kantoor ineens buiten Kantoor te ontmoeten. Mij overvalt meestal het idee dat ik direct aan het werk moet, of op zijn minst een of andere computer aan moet zetten. Veel mensen van Kantoor zijn ineens heel anders als ze buiten Kantoor zijn. Ikzelf heb dat niet, ik ben eigenlijk overal dezelfde en ik zit dus ook in de kroeg voornamelijk met één dichtgeknepen

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-19194883890854673062009-11-06T09:36:00.001+01:002009-11-21T13:37:15.615+01:00

Met een eersteklaskaartje koop je een stukje rust en vrede. Voor veel geld. Dus het gevoel dat je overvalt als blijkt dat de eerste klas bomvol zit - dat gevoel is woede. Pure, gerechtvaardigde woede. Ten einde raad wrong ik mij in een werkcoupé. Niemand werkte. Links van mij zaten twee jongens patat te eten. Het stonk. En volgens mij waren ze niet eens eersteklasgerechtigd. Ik kreeg zin om ze

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-38655812283347655082009-11-05T08:35:00.001+01:002009-11-06T15:14:28.320+01:00

Ik had nog maar conversatie voor vijftien à zestien minuten. Soms weet je dat exact. De taxi zou perfect zijn geweest. Op het eind zouden we nog nét niet volkomen uitgepraat zijn en op die semi-opgewekte manier van vriendinnen die eigenlijk allang geen vriendinnen meer zijn langs elkaar heen hoeven kijken. “Maar het pontje is veel leuker”, riep zij. “Okidoki dan”, bracht ik uit. Ik heb er niks

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-49099077246633348972009-09-27T08:35:00.000+02:002009-09-27T22:35:29.794+02:00

Eerst had ik jeuk. Toen kwam er een ei op. En de ochtend erop was de hele voet opgezwollen en kon ik er alleen nog maar aanstellerig mee slepen. Eerst vond ik het interessant (kijk, daar heb je de vrouw met de slepende voet, wie is zij, wat is haar achtergrond), maar later, toen vond ik het griezelig. Want als ik de zaak zo eens nuchter bekeek, leek het mij een kwestie van tijd voordat ik bijv.

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-61865569752273321662009-09-26T22:32:00.000+02:002009-09-27T22:33:31.947+02:00

“Er is echter één ding dat mij dwars zit, Gerrit”, zei ik tegen automonteur Gerrit.“Vertel het maar, Jacq”, zei Gerrit.“Ik word een kléin beetje gek van het alarm”, zei ik.Eerlijk gezegd werd ik zo onderhand Gillend Gek, maar je wilt niet al te veel als een vrouw overkomen in de buurt van automonteurs, want dan dwalen hun ogen onwillekeurig af naar personen waar wel mee te praten valt,

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-32581413702565946262009-09-25T09:33:00.000+02:002009-09-27T22:37:42.379+02:00

Dus toen vriendin S. werd gedumpt door een eikel, maar wij mochten hem dus geen eikel noemen want hij had het er óók heel moeilijk mee, zei vriendin S. hoopvol - enfin, toen vriendin S. dus werd gedumpt door een ongelófelijke eikel, toen waren wij er allemaal voor haar. Wij luisterden, reikten tissues aan, klakten met onze tong, wilden zelf ook even iets kwijt uit ons eigen leven en slikten dat

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-17055057610150235832009-09-24T22:31:00.000+02:002009-09-27T22:37:22.056+02:00

“Als je naar Istanbul gaat, moet je zéker ook naar de hamam”, zei mijn collegaatje R.“Ja túúrlijk”, zei ik. Maar ik dacht: nou... dat weet ik nog zo net niet.Ik herinnerde mij het hamamhorrorverhaal van collega S. die ooit ook in Istanbul was. Als ik er dan toch ben, moet ik zéker ook naar de hamam, had collega S. gedacht. Daar gearriveerd werd hij naakt en wel (ok dit verzin ik, maar lijkt me

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-31848114185832733772009-09-23T22:30:00.000+02:002009-09-27T22:31:49.922+02:00

Nou ja, kortom: om niet keihard te gaan krijsen tijdens de vergaderingen te A. is het van het grootste belang dat je een vorm van afleiding zoekt.Dat is niet moeilijk, je zorgt gewoon dat je totaal onvoorbereid bent, geen van de toegezonden papieren hebt gelezen en dientengevolge geen fláuw idee hebt waar de vergadering over gaat. Pas op het moment dat de voorzitter vraagt: 'Wat vinden jullie van

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-41386880609584708592009-09-22T22:29:00.000+02:002009-09-27T22:36:57.953+02:00

Feit één: ik riep al jaren dat ik nog niet dood gevonden wilde worden in een sportschoolklasje. Feit twee: enige weken geleden bevond ik mij, hoppa, in een sportschoolklasje. De mens is feitelijk onnavolgbaar en je kunt er geen peil op trekken. Ik spreek nu even voor mezelf.“Hallo, ik ben Gerard en ik ben jullie nieuwe Pilates-goeroe”, zei de kale man die dus Gerard heette.“Hahahaha!”, riep ik.

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-85419912978625526762009-07-28T22:33:00.000+02:002009-07-29T01:26:38.846+02:00

Het waait steeds zo hard, valt jullie dat niet op, en ik denk dat het daaraan ligt. Op Kantoor had ik na elk telefoongesprek keihard de hoorn op de haak gesmeten (jawel, dat kan dus echt wel, wij hebben nog van die draadjestelefoons, unbelievable eigenlijk). Verder had ik een paar mailtjes verstuurd die ik later nog had geprobeerd te onverzenden maar dat ging dus niet. Het betrof hier 1 jankmail

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-64312417591949544632009-07-09T22:48:00.000+02:002009-07-09T23:21:26.512+02:00

Nou, en toen werd mij mijn rijbewijs op brute wijze ontnomen. Oké, eerlijk gezegd was het mij gewoon ontschoten het te verlengen en wat blijkt: dan kun je maar beter even niet gaan rijden.“Nou ja, het kán wel, maar dan moet je héél voorzichtig rijden”, zei vriendin 1.Zij keek mij benauwd aan.Ik keek benauwd terug.Eerlijk gezegd wil ik altijd vooral andere auto's inhalen, ik snap ook niet goed

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-39726650483621889142009-06-30T23:20:00.000+02:002009-06-30T23:20:35.608+02:00

In een ver, ver verleden was ik in stilte verliefd op de knapste jongen van de school. Hij had een brommer, ik een bril (model Lee Towers). Maar op een dag zou hij mij ineens wél zien staan (ik zou ooit contactlenzen mogen) en met die vurige hoop in mijn hart schreef ik in mijn dagboek met zwierige letters de tekst van het prachtige liedje One Day In Your Life, dat de toen nog jonge Michael

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-60686080168475167232009-05-10T11:54:00.000+02:002009-05-10T16:56:31.135+02:00

Er is natuurlijk niemand zoals ik. Maar wie ik dan ben, daarover lopen de meningen uiteen. Zo riep een man op Kantoor vorige week naar mij: “Hee jacq, moet jij niet naar de secretaressedag?!” Zwaaide vriendelijk, stak een duim op. Ik keek hem wezenloos na, en het gevoel in mijn binnenste was: beteuterd.(Laat ik er direct bij zeggen dat ik dus niets tegen secretaresses heb. Eerlijk gezegd lijkt

jacqnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-88318109987337324712009-05-09T18:47:00.000+02:002009-05-10T16:56:04.474+02:00

Ging het ineens over of mannen galant moeten zijn.“Ik vind dat mannen galant moeten zijn”, zei vriendin S.“Ik ook, ik ook”, zei vriendin M.“Hm...”, zei ik.“Wat vind jij dan, Jacq”, zeiden vriendin S. en M. tegelijkertijd.Ik vouwde mijn linkerbeen onder mijn rechter. Daarna vouwde ik mijn rechterbeen onder mijn linker. Het zat niet echt lekker, maar anders moet je al je benen weer terugvouwen dus

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-36705652160230251862009-05-08T16:46:00.000+02:002009-05-10T16:55:38.720+02:00

'Ik doe sinds kort aan meditatie', zei vriend A. maar ik verstond medicatie.Ik was Direct Geïnteresseerd. 'Dus je wordt er rustig van', zei ik.'Ik word er heel rustig van', zei vriend A. 'Maar niet slaperig?', zei ik. 'Nee, juist heel gefocust en in the moooment', zei vriend A.'Heb je ook een naam', zei ik.'Die organisatie heet zus en zo', zei vriend A. 'Nee maar gewoon een náám', zei ik. 'De

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-90101271103047617382009-03-22T21:45:00.000+01:002009-03-22T22:03:47.982+01:00

De mooiste bijnadoodervaringen zijn de bijnadoodervaringen waarbij je bijna dood ging maar tóch bleef leven. Het bedankje gaat deze week naar mijn kettingkast, die onlangs tijdens mijn fietstocht van Kantoor naar huis spontaan danwel zeer weldoordacht in twee stukken brak. Hoe dan ook: de ene helft van mijn kettingkast stak zich in mijn voorwiel, stuk twee stak zich in mijn achterwiel. Ikzelf

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-16035696784078507322009-03-21T13:02:00.000+01:002009-03-22T22:03:05.085+01:00

Kregen we een hele discussie over of mannen mogen huilen.'Mannen moeten gewoon normaal doen', riep vriendin S. wreed.'Een man die huilt, daar kan ik het niet op', zei vriendin M. hardvochtig.'Wees toch niet zo wreed en hardvochtig voor de man', zei ik.Want ook mannen hebben nou ja emoties dus. En als je ze maar lang genoeg tergt (hihi!), dan komen die emoties er op een bepaalde dag gewoon een

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-60089649624164756232009-03-20T22:00:00.000+01:002009-03-22T22:02:16.898+01:00

Ik was gewaarschuwd. Kapper M. zou een begenadigd kapper zijn, maar tevens een Bijzonder Excentriek Persoon, die niet zou schromen om je te vertellen wat er zoal schortte aan je haar, je make-up, je gezichtsvorm en je hele fokking karakter.Ik had gefronst. Er zijn maar vier zaken waar ik niet graag kritiek op hoor: mijn haar, mijn make-up, mijn gezichtsvorm en mijn hele fokking karakter. Aan de

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-54155852555684353702009-02-03T12:12:00.000+01:002009-02-03T12:19:53.775+01:00

In het leven moet je soms zware beslissingen nemen. Zeker als het erom gaat dat je iemand wilt dumpen. Dan ga je niet over één nacht ijs, ook niet over twee, maar bijvoorbeeld wel over drie. Enfin, wat ik zeggen wilde: ik heb mijn kappersmeisje gedumpt. We hebben een mooie tijd gehad, en toch zeker een jaar of twee met veel plezier met de handen in elkaars haar gezeten (ok, zij dan alleen in het

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-38485607250138576732009-01-30T11:12:00.002+01:002010-04-02T22:19:56.077+02:00

'Hij is onhandelbaar en maakt loeiende geluiden, zal ik het geluid nadoen?', zei ik.'Oké', zei de dierenarts. Dus ik deed het geluid van mijn kat Boris V. na. Drie assistentes staken hun hoofd bezorgd om de deur. Een paar ruimtes verderop kwamen kleine huisdieren uit hun narcose. Boris V. keek verliefd naar de dierenarts. Niets wees erop dat dit de kat was die vloekend en tierend zijn etensbak

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-4796720047305994922009-01-29T09:11:00.000+01:002009-01-31T11:34:28.864+01:00

'Maar wat nu dan te doen, zeg', zei ik.'Ik haal even dinges erbij', zei de oogarts.En hij kwam terug met de knappe jongen in de witte jas. Ik schrok. Die kende ik al. Ik had geprobeerd met de knappe jongen in de witte jas te flirten toen ik nog in de wachtkamer zat. Aan zijn reactie had ik niet helemaal kunnen zien of de knappe jongen mij ook vreselijk zag zitten of dat hij juist dacht: wat een

jacqnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-11540817041897952072009-01-28T19:10:00.000+01:002009-01-31T11:34:01.760+01:00

Dus toen moest ik ineens denken aan de brugklas. En dat we zo tegen de kerstvakantie met een hele groep naar onze oude basisschool fietsten, vanwege... enfin, om redenen die onszelf niet bekend waren maar op een dag stapten we dus op onze fietsen en we waren ineens bij onze oude basisschool.Meester Gerard van de zesde had verrast gereageerd. We hadden door het lokaal gelopen waar we van de zomer

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-345656124966631582009-01-27T13:07:00.000+01:002009-01-31T11:33:37.416+01:00

Mijn mobieltje rinkelde. Schoonmaakster S., zag ik in het display. Zo heerlijk, zit je zelf op Kantoor een beetje mensen te klieren, wordt ondertussen je hele huis schoongemaakt, haha! Het enige wat ik hoef te doen als ik thuiskom, is alle dingen weer rechtzetten en -leggen, omdat schoonmaakster S. meer van het schuin is. De dode plant, mijn bankkussens, het bijzettafeltje - als het kon zou ze

jacqnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-62380051913280873572009-01-26T20:10:00.000+01:002009-01-26T22:06:05.077+01:00

Ik moest wachten op de trein. Ik dacht: wat zal ik nu doen dan. Ik dacht: ik steek een sigaret op.Ik deed het. Na drie bijzonder fijne inhalaties en evenzovele uitblazingen tikte iemand mij op de schouder. Met een ruk draaide ik mij om. In Amsterdam moet je echt uitkijken dat iemand je niet zomaar een mes tussen de ribben steekt, hè. Hoewel het natuurlijk nog maar de vraag is of diegene je dan

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-16613874803962281702009-01-25T19:24:00.000+01:002009-01-26T22:03:43.299+01:00

'Maar moet ik nu in Amersfoort overstappen of in Hilversum', zei ik.'Nou, in Hilversum dus', zei de conducteur.'Maar net zei u Amersfoort', zei ik.'Oh ja, ik bedoel dus Amersfoort', zei de conducteur.'U bedoelt Amersfoort', zei ik.'Ik bedoel Amersfoort', zei de conducteur.'Weet u dat heel zeker', zei ik.'Hè verdorie nee, tóch Hilversum!', zei de conducteur.'Hilversum it is dan', zei ik met een

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-80256201561967216442009-01-23T19:26:00.000+01:002009-01-26T22:05:36.301+01:00

'Ga je vanavond mee naar het body balance-klasjuuuuh', zeurde vriendin 1.'Nou... nee', zei ik. 'Maar het is met yoga, tai chi en pilates', zei vriendin 1. Zij keek erbij alsof dit de toverwoorden waren waarvan ik zou opspringen en van enthousiasme in mijn handen zou gaan klappen.'Hocus pocus pilates pas', zei ik, omdat ik nu eenmaal een sterk ontwikkeld gevoel voor humor heb.Als reactie tilde

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-10653156872216088642008-11-25T19:23:00.001+01:002008-11-25T19:23:36.094+01:00

Het was in die dagen dat er een bevel uitging van de directeuren van Kantoor: iedereen moest zich ontwikkelen. 'Ik ook???', zei mijn collega D., die denkt dat hij perfect is. 'Jij ook', zei de baas. 'Maar...', zei mijn collega S., die veel van zijn zinnen met 'Maar...' begint (hetgeen ik overigens een heel gezonde attitude vind) en daarna meestal in langdurig stilzwijgen vervalt. 'Totaal geschift

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-50290169045709420602008-10-03T00:41:00.000+02:002008-10-03T00:41:00.209+02:00

Hèhè, nu dan eens een op wetenschappelijke dingen gestoeld stukje. Het schijnt dat als je met een intieme vriend of vriendin een helling beklimt, dat je dan die helling als minder steil ervaart. De tranen sprongen mij in de ogen toen ik dat las. Mensen zijn ook eigenlijk zo schattig, dacht ik, en ik moest vooral ook aan mezelf denken. Ik belde direct mijn intieme vriendin 1, die niet opnam en

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-35426824006869021102008-10-02T22:15:00.000+02:002008-10-02T22:16:22.951+02:00

Balen zeg, ik had nog zó aan mezelf gezworen dat ik hier nooit klaagstukjes over helpdeskjongetjes zou neerzetten. Wie eenmaal klaagstukjes over helpdeskjongetjes het licht laat zien, zet daarmee immers de deur open naar méér klaagstukjes. Volgende week dus waarschijnlijk stukje over telemarketeers. Week daarna: de vertragingen bij de NS. Ik word al moe als ik eraan denk. Hoe dan ook, ik had me

jacqnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-12452357138027712812008-08-08T09:07:00.000+02:002008-08-08T09:07:10.278+02:00

Het leek wel een boze droom. Nergens lagen de kruiskopschroeven en overal stonden in zichzelf gekeerde huisvaders die heel goed leken te weten wat ze hier kwamen doen. En ik daar dan tussendoor rennend van gangpad 43 via gangpad 14 naar gangpad 2 en toen terug naar 43. Niemand die mij opmerkte, mij hulp aanbood of desnoods een potje met mij flirtte. De huisvaders (normaal gesproken toch een

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-37173299539940089222008-08-07T11:02:00.001+02:002008-08-07T11:02:51.796+02:00

Ik mocht een huis kiezen, maar het mocht alleen vanaf papier. 'Maar de huizen zijn al bijna klaar, ik kan er zo in om even te kij-kuuuun!', riep ik gefrustreerd. 'De werkmannen hebben strikte orders niemand in het complex toe te laten', sprak de mevrouw streng.Ik was tijdens het telefoongesprek al halverwege de houding die ik meestal stante pede aanneem bij Uitzichtloze Situaties: met mijn hoofd

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-60507951121436567822008-08-06T10:58:00.001+02:002009-11-26T18:20:00.131+01:00

Vroeger, toen hadden vriendin 1 en ik tenminste nog onze popstercarrière. Nu hangen we aan bars in plaatselijke cafés, turven in excelsheetjes in welk etablissement we het slechtst worden bediend en waar ze de glazen het volst schenken. En we maken ruzie om dingen die ik hier eigenlijk verder ook niet durf te vertellen aangezien ik dan zelf in een tamelijk slecht daglicht kom te staan. 'Als we

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-57086136863140617442008-08-05T10:55:00.000+02:002008-08-07T10:58:38.533+02:00

Het was al snel duidelijk dat aan kat X een steekje los zat. Maar laat ik bij het begin beginnen. 'Wil jij een weekje kat X eten geven', vroeg vriendin D. 'Natuurlijk!', zei ik. 'Je moet ook de drollen uit de kattenbak scheppen', zei D. 'Hè?!', zei ik, want daar had ik dus even helemaal geen zin in. De drollen van je eigen kat, alla. Maar de drollen van een vreemde, ik vind het toch een barrière.

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-45888284579092765892008-08-04T10:54:00.000+02:002008-08-07T10:55:23.342+02:00

Voordat de TomTom in mijn leven verscheen, ging het altijd maar op één manier. Ik ging een stukje rijden en hup, ik verdwaalde. Of verdwool, dat zou eigenlijk een mooier woord zijn, dus laten we voortaan verdwool gebruiken. Bij elke autorit die ik maakte, kwam er een moment dat ik bij mezelf moest bekennen: Oh God, ik ben verdwaald. Of verdwoold, zoals ze dat dan tegenwoordig zeggen.Oh God, dacht

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-79632557206205113852008-07-01T11:05:00.001+02:002008-08-07T11:07:00.000+02:00

Ik heb me het afgelopen weekend nog even helemaal doodgerookt in een horecagelegenheid, en het is in die zin dus een wonder dat ik daarna toch nog een stukje heb kunnen tikken. Van tevoren had ik me bedacht dat ik zeer bewust mijn aller-aller-állerlaatste horecasigaret uit mijn pakje zou halen, en er met veel gevoel voor dramatiek de brand in zou jagen. Dit liep mis, om redenen die ik later uit

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-2772427348524722742008-06-07T14:12:00.000+02:002008-06-07T19:55:24.097+02:00

Vriendin 1 en ik hebben de hele tijd ruzie. Elke keer is er wat, en het gaat over niks en toch ook weer over alles, want dat is dus het rotte met de vrouwenwereld.'Hoe vind je mijn nieuwe tas', zei vriendin 1, terwijl ze iets onder de tafel vandaan tilde. De tas was een gouden tas, met een grote gesp. 'Hmmm...', zei ik terwijl ik nadacht over mijn volgende zin die ik met grote, grote zorg zou

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-75111571414532505272008-06-06T15:41:00.000+02:002008-06-07T19:51:38.771+02:00

Enfin, ik zocht dus een schoonmaakster. Het hoefde niet per se een inwonend iemand te zijn die dan als de één of andere superbitch mijn hele leven zou overnemen of zo, maar ik stond er in principe wel voor open. Lange tijd bleef de schoonmaakster een gedachtenexperiment. Wie een schoonmaakster neemt, is natuurlijk een snob en ik was er nog niet aan toe mezelf zo te noemen. Maar toen was er het

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-10166457917512740442008-06-05T19:22:00.001+02:002009-01-15T19:33:58.455+01:00

Ik keek naar beneden en ik dacht: wtfbbq, heb ik altijd al zulke voeten gehad? Ik wist het niet meer, en ik had ook geen recente foto's van mijn voeten om te checken. Hoe dan ook: ik googlede mijn voeten. En verdomd: het had een naam.Ik kon terecht bij Anneke, die praktijk hield achter in een schoenenwinkel. Je moest een gordijntje door, en dan zat Anneke daarachter met haar glazen bol. Haha,

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-32281102100419941292008-06-04T19:52:00.000+02:002008-06-07T19:53:39.677+02:00

Vorige week had ik zo een dag waarop ik vooral veel, héél veel tandeloze mensen tegenkwam, die er slecht uitzagen. Ik realiseerde me dat pas toen ik die avond in mijn bed lag. Ik evalueerde mijn dag en een ware stóet van tandeloze mensen trok aan mij voorbij. Even was ik verbaasd, maar daarna niet meer. Als je er wat langer bij stilstaat, dan hebben veel dagen een thema. Je moet er alleen even op

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-26857808141822848882008-04-06T23:40:00.000+02:002008-04-08T23:41:20.799+02:00

Het mooie van de sportschool is dat je er mannenlichamen tegenkomt die je in het normale leven niet zo snel tegenkomt. Althans, niet zo blotig, en in de zin van dat je spieren ziet die het doen. Ik werk immers op Kantoor, en heb meestal te maken met mannen met slechts één opgezwollen spier. In hun muishand dus. Nee, dan de sportschool. Daar zijn bepaalde mannen bepaalde dingen met hun spieren aan

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-27352602242633073262008-04-05T23:39:00.000+02:002008-04-08T23:40:34.204+02:00

Vroeger, toen er nog geen msn was, toen had je als pubermeisje dus verder weinig omhanden. Uit verveling giechelden wij, de hele dag. In de meeste gevallen was het onszelf geheel onduidelijk waarom wij lachten. Verbijsterd ondergingen wij de lach. Wij waren eraan overgeleverd en moesten wachten tot we veertien zouden worden, en langzaam depressief. Wij klonken als lammeren die klaaglijk mekkerden

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-53954392560960069812008-02-15T18:45:00.000+01:002008-02-15T18:46:31.379+01:00

Ik word nogal heen en weer geslingerd tussen Klaas van boer Agnes enerzijds en Joran van der Sloot anderzijds. Gisteravond won Klaas van boer Agnes even, toen vriendin 1 zwoor (‘Eej swa, ik sweer het je!!’) dat ze hem in de sauna van onze sportschool had gezien. Het was hem natuurlijk niet. Het leek mij persoonlijk ook helemaal niks voor Klaas om krap een dag nadat hij w gedumpt door boer Agnes

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-9668241014393562412008-01-15T18:58:00.000+01:002008-02-15T18:58:55.641+01:00

Ik hoorde een knal en het was niet in mijn hoofd. Ineens was het licht uit op Kantoor. 'We zijn gealarmeerd en we sturen direct een mannetje langs', zei de jongen van het alarmnummer plechtig. Maar na een half uur was er nog niemand langs geweest. En na een uur ook nog niet. Ik belde opnieuw. 'Er is reeds lange tijd een mannetje onderweg', zei de jongen van het alarmnummer. Ik dacht: wie zegt er

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-45418372919612939482008-01-07T18:59:00.000+01:002008-02-15T19:00:03.127+01:00

Ik trok het autoportier open en ik stootte keihard mijn telefoonbot. Als iemand mij trouwens kan uitleggen waarom het je telefoonbot is, be my friggin' guest. Het is niet alsof er een snoer aan zit, het is niet alsof er een simkaart in kan, en het is ook niet alsof je ermee kan communiceren met vrienden en familie. Ook lijkt je telefoonbot helemaal niet op een telefoon, hoewel je het misschien

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-87018603540216425332007-12-15T09:00:00.000+01:002008-02-15T19:01:57.483+01:00

Het sporten an sich was best okidoki. Eerst klom ik op een fiets, zei hallo tegen de bezwete man links van mij, zei hallo tegen de bezwete man rechts van mij en deed daarna mijn best de indruk te wekken dat ik óók heel hard fietste, hetgeen ufkurs in werkelijkheid niet zo was want ik ben immers malle pietje niet, zeg!Tijdens het fietsen keek ik op een van de vijf schermen naar een comedyserie en

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-37222706830420341932007-11-07T19:03:00.000+01:002008-02-15T19:04:09.839+01:00

Het is eigenlijk al sinds de aankoop van mijn auto hoogst noodzakelijk dat ik hem met spoed aan een sukkel verkoop of in de sloot gooi. Maar dat had ik dus niet gedaan, wegens dat ik eigenlijk nooit dingen doe. Dus op een kwaad moment kwam de brief. En daarin stond: 'Geachte Jacq, uw auto moet vóór die en die datum op voor de APK. Groetjes, de RDW.' Ik legde de brief op een stapel, vergat de

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-91149372461339219332007-09-21T15:30:00.000+02:002007-09-24T22:23:31.581+02:00

Ik knipte mijn oogschaduwdoosje dicht, ik keek in de spiegel en ik dacht: oh yeah, jij ziet er goed uit man. Toen keek ik op de klok en ik dacht: oh yeah, jij zit in de problemen man. Even overwoog ik mijn baas te bellen met een smoesje. Als je eenmaal hebt gezegd dat je later komt, kun je immers best nóg iets later komen. Dat geeft dan direct zo een heerlijk relaxt gevoel. Ik heb al weken de

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-56872559879684213402007-08-20T01:03:00.000+02:002007-09-24T22:22:05.976+02:00

Kwam deze week dus enige bouwvakkers tegen die wat lauwtjes reageerden.Terwijl ik dus echt zo van: 'Hoohooi!!!!!!'Zij zo van: 'Uhuh whatever.'Direct maar gebeld voor een afspraak met mijn kappersmeisje. Ik ben trots en verheugd dat ik dit zo kan zeggen: mijn kappersmeisje. Want ja, ik heb dus een kappersmeisje. Het is niet dat zij speciaal voor mij op de wereld is gezet, maar het komt denk ik

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-15470423308345216912007-07-22T01:01:00.000+02:002007-07-23T01:17:31.964+02:00

Het stond eigenlijk al vast dat de koop nu gesloten zou gaan worden. Het autobedrijf op de Veluwe was het laatste op mijn lijst en ik was moe en der dagen zat. Ik moest een auto en ik moest hem nú. Vaag besefte ik het gevaar van mijn gemoedstoestand, die wel wat deed denken aan het moment net voordat ik veel te dure laarzen koop.Maar dat besef werd overschaduwd door een plezierig voorgevoel. Op

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-24226890438026315772007-07-21T00:59:00.000+02:002007-07-23T01:14:54.281+02:00

Ik kocht een eerste-klaskaartje en kwam terecht in een situatie met enorm voor de hand liggende directeuren. Eentje hing er bijvoorbeeld snurkend achterover, met zijn mond half open en met drie onderkinnen daaronder. En er was er een die met zijn buik een stapel papier op zijn plek kon houden. Echte kapitalistische uitbuiters waren het, van het zuiverste soort. Maar ik kon het natuurlijk mis

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-31411304310198976832007-07-20T23:00:00.000+02:002007-07-23T01:18:33.506+02:00

Vandaag liep ik op het Kantoor te U. een man tegen het lijf die enorm op een kikker leek. Het begon zo. 'Je doet me aan iemand denken', zei ik peinzend tegen de man waarvan ik op dat moment nog niet had bedacht dat hij op een kikker leek. Ik dacht na. Ik dacht oprecht na. Het kon nog alle kanten op. Ik noem een Brad Pitt, ik noem een boer Gerrit, ik noem een Dalai Lama. Iedereen lijkt wel op

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-1171797098172230112007-02-18T12:09:00.000+01:002007-10-02T23:23:00.878+02:00

Tegenover mij in de bus zat een hond die langs mij heen keek. Het was zo een hond die je wel eens op jachttaferelen ziet. Dan rent er ergens een everzwijn met de dood in de ogen en daar rent dan zo een hond achteraan. Of dan ligt er ergens een everzwijn met een speer in zijn rug, en dan zit zo een hond ernaast op een manier van jahaa dankzij míj dus hè. Wat een arrogantie zeg, je doet het toch

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-1170015406728397182007-01-28T21:16:00.000+01:002007-01-28T21:16:46.730+01:00

Dat bleek dat we een badmuts op moesten, dat was bijna nog de reden dat we het hele zwemplan afbliezen. 'Ik zie er niet uit met een badmuts', zei de vriendin. 'Ik ook niet', zei ik. Aarzelend keken we elkaar aan. Het zat er waarschijnlijk niet in dat wij na het zwemmen knappe mannen in zwembroek mee naar de camping zouden kunnen nemen. Tenzij we gewoon het hele zwemplan afbliezen dan. Toegegeven,

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-1170015329033202032007-01-28T21:14:00.000+01:002007-01-28T21:15:29.036+01:00

Van tevoren was het niet de bedoeling geweest dat ik een hele zaterdagavond in de trein zou doorbrengen. Van tevoren was het de bedoeling geweest dat ik op een feestje zou arriveren en daar terstond zou uitbarsten in gedans, op platen uit mijn jeugd. Ik zou heel hard gaan gillen bij plaatjes van Kool & The Gang, want voor een beetje gillen draai ik persoonlijk de hand niet om. Ik tuurde in de

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-1170015263205434802007-01-28T21:13:00.000+01:002007-09-24T23:34:25.199+02:00

Even dreigde het nog leuk te worden ook. Dat was toen we ook een negatieve eigenschap van de andere teamleden mochten opnoemen. Ik stak direct mijn vinger op. 'Je moet het eigenlijk zien als een cadeautje', zei de vrouw. 'Want de ander kan dat dan fijn in zijn rugzakje stoppen.' Mijn vinger zakte omlaag. Ja, als het zó moest!'Wie wil er beginnen', zei de vrouw. Het werd stil. Ik hoorde de

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-1170015220348945452007-01-28T21:11:00.000+01:002007-09-24T23:34:10.025+02:00

Gisteren begon mijn ene collega erover. Eigenlijk zaten wij veel te veel achter het beeldscherm. Wij zouden er eens wat vaker uit moeten. 'Naar ... buiten bedoel je?!', schrok ik, terwijl ik griezelend door het raam keek. 'Oh ja', riep mijn collega. Eeeven de kop in de wind. Muisarm van de muis. Telefoonoor van de telefoon. 'Mja,' zei ik, en ik voelde aan mijn oor. 'Even een fijn stukje wandelen'

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-1148933551814035332006-11-12T20:12:00.000+01:002006-11-12T20:03:27.853+01:00

Ineens stond hij pal achter mij – een gelige man met diepe groeven in het gezicht. Ren, Jacq, ren, dacht ik. Maar ik zei: 'Mag ik wel even een proefritje maken?' 'Jah', zei de gelige man. Het klonk meer als een hoest. Misschien was het dat ook. De man zag eruit alsof hij rokend was geboren. Ik moest een beetje giechelen bij het idee van een pasgeboren baby die om een asbak vraagt, maar ik besloot

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-1148933470076846942006-10-06T22:15:00.000+02:002006-10-06T22:22:30.570+02:00

'Ik meen dat ze Blaauw heten, met dubbel a', zei ik terwijl ik de weg af tuurde. 'Oh daar had je ze al', wees ik. Ik draaide mijn nek weer terug. 'Oh, en daar komen ze nog een keer', wees ik verbaasd. Aan weerszijden van het water stond een firma Blaauw, met vlaggen die wapperden. Bij de linker waren het zeker vijftien blauwe vlaggen, alsof iemand een onvermijdelijke ingeving had gehad en

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-76405786081950306062006-07-23T21:05:00.000+02:002007-07-23T21:08:00.802+02:00

'Something beautiful may come your way', zong Robbie Williams. Ik keek door het caféraam naar buiten. Het zag er nog niet direct naar uit. Het regende in het dorp dat ik niet kende. En ik had tijd te doden. Ik heb vaak tijd te doden. Ik ben meestal veel te vroeg, uit een verpletterende angst om te laat te komen. Uiteindelijk kom ik trouwens vaak alsnog te laat. Hijgend en vol van een

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-1143058472417297852006-05-28T21:13:00.000+02:002006-10-06T22:25:09.700+02:00

Deze keer doe je het anders, Jacq, zei ik tegen mezelf. Je gaat een sprankelend persoon doen. Je gaat kwinkslagen doen. Je wisselt de kwinkslagen af met intelligente opmerkingen. De mensen vallen om van verbazing.En jijzelf valt zeker, ik herhaal zeker niet in slaap.Maar al toen ik de vergaderruimte binnenliep, moest ik zo hard gapen dat de tranen mij in de ogen schoten. Het was het oude liedje.

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-1143058397647963602006-03-22T21:12:00.000+01:002006-03-22T21:13:17.660+01:00

Mijn splinternieuwe koelkast maakte een hoog geluid dat niet hoorde. 'Maar hij dóet het dus gewoon?', zei de man van de winkel. 'Dat wel', zei ik. 'Wat is dan het probleem', zei de man van de winkel. 'Het enge hoge geluid dus', zei ik. 'Want?', zei de man van de winkel. 'Nou eh, dat vind ik dus ... eng', zei ik. Eerlijk gezegd vond ik het niet écht een eng geluid. Maar eng leek mij de beste

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-1138655888230878732006-01-29T08:17:00.000+01:002006-01-30T22:18:08.230+01:00

Het was 15.03. Ik gaapte. Ik keek naar buiten. Vanaf mijn plek op Kantoor heb ik namelijk zicht op buiten. Dat is nog heel wat, dat heeft lang niet iedereen, hoor. Sommigen hebben een blinde muur, of een bord voor de kop. Ik daarentegen heb een stukje natuur als ik naar rechts kijk. Nou ja, een stukje gras. En direct daarna komt dan het andere stuk Kantoor, waar de Anderen werken.Meestal blijf ik

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-1138655687665509722006-01-27T22:14:00.000+01:002006-01-30T22:14:47.666+01:00

Op Kantoor sta ik bekend als cappuccinosnob. De normalen zetten gewoon om negen uur 's ochtends het illegale koffiezetapparaat aan. Een vergrijp waarover iedereen zich een stuk minder schuldig voelt sinds bekend is geraakt dat er elders op Kantoor afdelingen zijn waar men illegaal kroketten in de frituurpan gooit. Dat gaat echt veel te ver. Dat vinden wij zelfs erg. Enfin, waar de normalen dus

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-1138655586393685432006-01-25T22:12:00.000+01:002006-01-30T22:13:06.406+01:00

Je hebt de gewone soep en je hebt de luxe soep. En naast de luxe soep in de kantine van Kantoor staat een bakje met croutons. Dat is namelijk de luxe van de luxe soep. Het bakje staat er al tijden. Maar afgelopen donderdag hing er ineens een A-viertje naast, dat met ongelijke stukken cellotape aan de balie was vastgeplakt. ‘Gaarne een redelijke hoeveelheid toppings gebruiken’, stond er op het

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-1132878542055686312005-11-25T01:28:00.000+01:002005-11-25T01:37:09.673+01:00

Ik knipperde met mijn ogen. Ik knipperde de ganse dag met mijn ogen. Ik knipperde de ganse dag zoveel met mijn ogen dat de mensen er dingen bij begonnen te denken. Een aantal van die mensen begon terug te knipperen. En voordat ik die weer van mij had afgeschud, was ik steeds weken verder. Mensen kunnen zo hardnekkig zijn.Hoe dan ook, er moest iets gebeuren. En ik had er de dikke opticien voor

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-1129666891993597162005-10-18T22:19:00.000+02:002005-10-18T22:22:23.136+02:00

Er ging iets mis. Eerst ging alles nog goed. Er kwam een verwarmingsmonteur voor onderhoud. Onderhoud is heel belangrijk. Het kan immers zijn dat er een tijdbom tikt in je verwarmingsinstallatie en dat jij dat niet weet. Dat je wel dingen hoort tikken maar denkt dat het iets anders is. Je wekker. Of je hart. Of gewoon wel een bom, maar dan niet in je verwarmingsinstallatie.Er ging iets mis. Of

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-1122284163201088012005-10-17T11:35:00.000+02:002005-10-18T22:23:38.706+02:00

Het rook alsof iemand een spuitbus met verzamelde dierenluchten had leeggespoten. Ik kwam langs de bakken met babykonijntjes. De babykonijntjes kijken altijd hetzelfde. Ze kijken op een manier alsof ze willen zeggen: one day i'll fly away en dan tegelijkertijd dat besef van shit, ik heb geen vleugels. Die emotie en dat dan op die snuitjes. Heerlijk. Eén konijntje keek wanhopig naar mij op. Ik

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-1122284133587359972005-08-17T00:07:00.000+02:002005-08-17T00:09:18.410+02:00

Het zou er uiteindelijk op neerkomen dat ik elf bulten op mijn voeten had die zo jeukten dat ik alleen nog maar tegen de mensen kon snauwen. Maar zover was het nog lang niet. 'Weet je wat wij nodig hebben', zei mijn vriend. 'Een bootje', zei ik. 'Met water eromheen', zei mijn vriend. Soms, dan vullen wij elkaar heel goed aan.Daar gingen we. We reden op een weg. Ik zag een beer.- Stél dat de

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-1119634925115094642005-08-11T18:02:00.000+02:002005-08-11T18:04:58.533+02:00

We waren aan de late kant met het boeken van een hotel. Maar gelukkig konden we nog wél kiezen. Hotel één was een tamelijk aftands hoogbouwhotel in de binnenstad, waarbij zich direct een scenario voor mijn geestesoog afspeelde. Dat begon met ‘ruik jij ook iets' en het eindigde met 'spring Jacq, spring dan toch!'. Nee, dan hotel twee. Dat lag dan wel net iets buiten de stad, maar wel verscholen in

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-1119634870637625392005-07-25T11:30:00.000+02:002005-07-25T11:33:42.313+02:00

Zeuren dat ik kon als tiener. Aaah, mag ik dan een typecursus?? Ja hoor, mocht. Ik helemaal verbaasd. Maar goed, toen zat ik eraan vast. De firma Scheidegger bezorgde mij rsi toen er helemaal nog geen rsi bestond. Elke donderdag kwamen wij ongediplomeerden bijeen in een sfeerloos lokaal met zestig schrijfmachines. Die avonden heb ik bijna geheel uit mijn geheugen weggeblockt. Ik weet alleen nog

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-1119634834793775582005-07-11T19:40:00.000+02:002005-07-12T16:06:18.993+02:00

Ik had iets op Kantoor laten liggen, en ik had het nú nodig. Maar het was zaterdag. Kantoren zijn niet zo van de zaterdagen. Maar ik had het nú nodig. Ik keek naar buiten. Regen, regen, van boven naar beneden. En toen dacht ik: ik bel eerst maar even.Want op je vrije dag naar Kantoor fietsen, dat is van zichzelf al heel erg. Maar op je vrije dag in de regen naar Kantoor fietsen, dat is van

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-1119634790129540742005-06-24T19:39:00.000+02:002005-06-24T19:43:12.236+02:00

Zondagavond sprong ik in bed, schikte mijn hemdje, keek naar beneden en ontwaarde een enorme spin op mijn linkerborst. Ik had drie dagen later nog keelpijn. Eerst was er gil één. Gewoon van de schrik. Toen sloeg ik in een reflex de spin van mijn hemdje af. Dat was gil twee. Maar de spin keek mij aan en bleef zitten. IJselijke gil! Daarna trok ik in een tweede reflex mijn hemdje uit en wierp het

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-1117182857301959292005-05-20T22:33:00.000+02:002005-05-27T10:34:17.306+02:00

Hoe The Police op mijn audiokey terecht waren gekomen, geen idee. Maar ze waren er nu eenmaal. Every little thing she does is magic, zong Sting. Het betrof hier duidelijk de Sting uit mijn jeugd. Niet de Sting die tantrasex met zijn vrouw heeft, overal waar zij maar een plekje kunnen vinden. Neen, de jonge Sting, die het liefst strak en nors voor zich uitkeek. Het was een oppervlakkig soort

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-1112643323540199752005-04-04T21:34:00.000+02:002005-04-04T21:35:23.543+02:00

Het ondoorgrondelijke van basgitaristen zit hem erin dat ze zo ondoorgrondelijk zijn als de pest. En zo kan het gebeuren dat je bij een basgitarist denkt: zo hee, dat is nog eens een muzikaal type. Nu is dat meestal wel waar. Waar wij gewone mensen slechts de melodie van een liedje kunnen neuriën, horen basgitaristen een baslijntje. Eerst dacht ik dat dat aanstellerij was. Ik hoor zelf ook wel

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-1112643270123987332005-04-03T21:33:00.000+02:002005-04-04T21:38:06.503+02:00

Het was rustig in het café. Wij dronken van onze cappuccino. Wij lazen een krantje. Nu ja, mijn man las dan de krant. En ik dan een verstrooiend magazine. 'Ik heb zin om voor hon-der-den euries gezichtsproducten te kopen', zei ik. Oh, soms kan ik zo tegendraads zijn hè. 'Hón-der-den’, herhaalde ik. 'Ik kan het me levendig voorstellen', zei mijn vriend zonder op te kijken. Ik keek hem argwanend

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-1112643202831140702005-04-02T21:32:00.000+02:002005-04-04T21:38:29.633+02:00

Tuurlijk word je daar gek van. Dus zo eens in de zoveel tijd ga ik een middagje naar Kantoor. Valt mij op: daar wordt dus écht niks gedaan hè, op Kantoren! Maar dat is ook wel eens fijn.'Fok!', zei L. 'Zit ik een kwartier met jou te praten, heb ik er alweer tien e-mails bij.' Ik klakte meelevend met mijn tong. 'Luister', zei L. 'Wij daarentegen doen ons stinkende best ...', citeerde L. uit een

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-1108923064452071592005-02-20T19:09:00.000+01:002005-02-20T19:11:04.456+01:00

Ik had nog maar vier minuten. En degene vóór mij bij de kaartjesautomaat leek zich er maar niet van los te kunnen rukken. Ik kuchte, nu ja ik hoestte hard. De man draaide zijn hoofd naar achter. 'Oh ... sorry', zei de man. Onverwijld rukte hij zich los van de automaat. Het betrof hier een toekomstreiziger, zo zag ik toen ik mij voor het apparaat posteerde. Iemand die alvast in het voren ging

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-1107014829975842152005-02-03T22:56:00.000+01:002005-02-03T22:57:29.240+01:00

De bus was vol. Zo vol, dat ik maar één optie had: half naast de buschauffeur gaan staan. Toen viel het mij weer op: buschauffeurs communiceren onderling met hun vinger. Hun wijsvinger, om precies te zijn. Komen zij elkaar tegemoet, dan gaat hun linkerhand in een trage beweging omhoog, waarbij de linkerwijsvinger in diezelfde beweging nog eens éxtra omhoog gaat. De beweging lijkt wel wat op hoe

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-1105653656355314762005-01-25T18:38:00.000+01:002005-01-25T18:41:05.833+01:00

Vele, vele jaren zat er een lelijk gat in het asfalt, net als je over de brug rechtsaf was geslagen. En al jaren maakte ik met mijn fiets een heel ruime bocht, om niet in dat gat te geraken. En elke keer dacht ik: kan dat nou niet anders, beste mensen van de gemeente. Waar o waar zijn toch jullie prioriteiten gebleven?! Big brother, where art thou. Nu is gat het woord niet. 't Was geen

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-1104252362036233922005-01-13T23:05:00.000+01:002005-01-13T23:06:59.240+01:00

Altijd als ik 's avonds van het station naar huis fiets, kom ik langs het raam met de drie mannen. Soms denk ik er niet aan. En als het regent, fiets ik hard door. Mijn haren, mijn haren. Maar meestal knijp ik stevig in mijn knijpremmen als het raam met de drie mannen in zicht komt. Over het raam valt niet veel te zeggen. Het betreft hier een raam met een vensterbank waarop een plant staat die

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-1104252286280625602004-12-28T17:44:00.000+01:002004-12-28T17:44:46.280+01:00

De vogeltrek, dat is wel zoiets moois. Een paar weken geleden zat ik naast mijn vriend in een snelle zwarte bolide met een open dak dat dicht zat. Het sneeuwde jah! Ik leunde met mijn hoofd naar achteren tot mijn nek geheel geknakt was. Ik bedoel hiermee trouwens niet dat ik dood was maar slechts dit: dat ik door het open dak een heel stuk lucht kon zien. Dwars door de traag vallende vlokken

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-1101834602133061782004-11-28T09:17:00.000+01:002004-11-30T18:36:14.413+01:00

Ik weet niet waar mijn supermarkt ze recruteert. Maar met al hun beveiligingsjongetjes is iets. Vorige winter hadden ze die ene. Quasi-ernstig voor zich uit kijkend, met de handen decent voor het kruis gevouwen bij de groente. Haren geblondeerd en zorgvuldig de lucht in gestyled. Mooi is dat eigenlijk - dat kapsels waarvoor je vijf jaar geleden nog heel erg werd nagewezen, dat je daaraan

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-1100294020698447882004-11-20T22:12:00.000+01:002004-11-30T18:06:42.783+01:00

Eergisteren bleek dat mijn fiets was gestolen. Te lelijk om te jatten, schamperde ik zelf geregeld. Had ik nooit moeten zeggen, natuurlijk. Kun je nagaan wat dat hele normen- en waardendebat heeft losgemaakt bij de boeven. Vandaag is mijn fiets natuurlijk nog steeds gestolen. Toch ben ik daar ergens verbijsterd over. Ik ben namelijk nog van de generatie die de ochtend na de misdaad de gordijnen

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-1100293890463808432004-11-12T22:10:00.000+01:002004-11-12T22:12:46.973+01:00

In mijn tijd had je de Dolly Dots. Maar daar moest je voor worden gevraagd. En ik ben nooit gevraagd. Of misschien is er wel gebeld maar dat ik toen net met mijn vader en moeder naar de Aldi moest, om te helpen boodschappen sjouwen. Het kán dus zijn dat er gebeld is door iemand die had willen zeggen: ‘Hee Jacq hoi, we zoeken nog een blond iemand, wil jij misschien?’ Maar ja, toen was er nog geen

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-1097075675220285452004-10-06T17:14:00.000+02:002004-10-06T17:14:35.220+02:00

Nu dan eens een serieus onderwerp. Er zijn dingen waarover je nooit iemand hoort. terwijl dat eigenlijk wel zou moeten. Ik denk bijvoorbeeld aan de verpletterende ongemakkelijkheid van de ligfiets. Ik heb nog nooit iemand op een ligfiets zien fietsen en dat het mij dan tussen de ogen raakt van 'Wow zeg, dat ziet er nog eens rielekst uit!' Integendeel, het ziet er in het geheel niet rielekst uit,

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-1096411892259340032004-09-29T01:50:00.000+02:002004-09-29T00:51:32.260+02:00

Ik moest weer eens achteruit. Achteruit is niet fijn. Als je achteruit moet, dan zie je pas achteraf waar je voorbij bent gekomen. Vooruit is fijner. Dan kun je naar buiten kijken en stil in jezelf dus niet hardop zeggen: ‘Helahola, wat naderen wij dáár nu weer!?’ Tegenover mij zat een man. Ik keek hem aan. De man had een snor. Dat komt niet veel meer voor. De man las een boek. Dat zie je nog wel

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-1095690290529532332004-09-20T16:23:00.000+02:002004-09-20T16:24:50.530+02:00

Eerst zou de auto rond twee uur klaar zijn. Maar toen we rond twee uur met de garage belden, konden ze er ineens niks meer van zeggen. Overstelpend grote en plotse drukte. 'Ik ga nu geen tijden meer noemen', zei automonteur Kwik die ik aan de lijn kreeg. Het klonk zelfingenomen blij. Het klonk alsof automonteur Kwik zichzelf en zijn collega's jarenlang had gekweld met het wel noemen van

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-1093795959415767432004-08-29T18:19:00.000+02:002004-08-29T18:12:39.416+02:00

Mijn sportschool is een tweede thuis voor allerhande brede jongens. Samen met elkaar zijn al deze brede jongens een soort van familie. Lachen om dezelfde dingen. Saunaslippers. Wijdbeens lopen, en een beetje vertraagd. Maar dat kan natuurlijk ook van al die spieren komen, want spieren zijn zwaarder dan vet. En natuurlijk is er hun eigen broedergroet, een soort van handjeklap waar ik de vinger

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-1092575376216499862004-08-15T15:08:00.002+02:002004-08-15T16:12:52.050+02:00

Mijn vriendin is bang voor wepsen. Niet gewoon rustig bang, zoals ik ook voor het hele leven. Neen, meer bang in de zin van dat iedereen dat moet weten. ‘Ooooh echt Jacq ik ben echt doodsbang.’ ‘Serieus hoor!’ ‘Heeel erg bang dus!’ ‘Supersonies bang!’ Dus wat krijg je als je met mijn vriendin op een terrasje zit en er komt een weps aan. Ja, dan krijg je dus dat ze gaat rennen. Gewoon kriskras

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-1091476479644195742004-08-02T21:54:00.000+02:002004-08-02T21:54:39.643+02:00

Nou moet ik er vooraf bij zeggen: wij hebben weinig geruzied hoor. Nee echt. Het was allemaal in goede harmonie. Er werd veel geroepen van oooch wat skitterend. En gewezen van ooooch kijk toch eens daarzo. Ook fietsten wij in stilte. Dan pakte hij mijn hand. En dan schoof ik mijn vingers door de zijne, net als die allereerste keer dat wij dat deden. Dat was op een ander eiland. Maar veel eilanden

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-1090015026559606112004-07-16T23:56:00.000+02:002004-07-16T23:57:06.560+02:00

Wij zaten zomaar ineens in Duitsland, twee zaterdagen geleden. Hónger dat mijn vriend ineens kreeg. Dat komt: hij heeft stiekem iets met schnitzels. Ikzelf vind schnitzels verwerpelijk. Maar van mijn vriend moet ik van mijn vooroordelen af. En ik moet andere mensen in vrede hun schnitzels laten eten zonder heel hard ‘Pffff!’ te roepen. Dus wij stopten bij iets wat eruit zag als een restaurant.

jacqnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5709659.post-1087393075338970772004-06-16T15:37:00.000+02:002004-06-16T15:37:55.340+02:00

Het waren altijd alleen maar apothekersméisjes, bij mijn apotheek. Maar sinds kort is er een apothekersjongen bij. Die wil zo goed laten zien dat ook jongens kunnen apothekeren, dat hij er hypercorrect van is geworden. Ik ben daar op mijn beurt recalcitrant van geworden. Dus als hij zegt goedenmiddag, dan zeg ik heu. En als ik het zou durven zou ik moi zeggen. Nee niet mwah, maar moi. Maar goed,

jacqnoreply@blogger.com0